Het is dinsdag negentien september. Ik ga op reis en neem mee: Olga, Catarina, Bernadette, Jacqueline, Yvonne, Marie Jose en Joke. Het is mijn eerste excursie met de culturele club. We gaan naar museum Beelden aan zee in Scheveningen. We ontmoeten elkaar op het perron van station Tilburg  en ik oefen de namen van onze groep.

De eerste trein gaat niet, de volgende heeft twaalf minuten vertraging. Logisch dat de trein vol zit. En dan is het ook nog Prinsjesdag. Dat zien we in onze coupé. Uitgedoste mensen met oranje brillen en pruiken. De raad van elf uit het Limburgse America is in vol ornaat. De oranjebitter gaat rond. Zij zijn op weg naar de rijtoer van de glazen koets in Den Haag. 

Wij komen, iets later dan de bedoeling was, aan bij de tentoonstelling van Henry Moore in Scheveningen. Een wereldberoemde kunstenaar, maar voor mij is alles nieuw. Ik zie mooie grote abstracte beelden in brons. Maar ook sculpturen van gips en drijfhout. De uitleg van de gids maakt het extra bijzonder; Henry Moore heeft als mijnwerkerszoon het “geluk” gehad, dat hij in de Eerste Wereldoorlog gewond raakte door een aanval van mosterdgas. Daardoor mocht hij, terug in Engeland, een kunstopleiding volgen. Een moderne, eigenzinnige wereldberoemde kunstenaar zou hij worden, actief tot aan zijn dood in 1986.

Abstract maar herkenbaar zie ik “liggende figuren”, het thema “mother & child” en “interne en externe vormen”.  Direct carving wordt zijn manier van werken genoemd. Geen schetsen en voorstudies van wat hij zou maken. Het materiaal is bepalend, het beeld zit al in de steen.  

Als we in de middag met de tram terug gaan naar station Den Haag is de opruimdienst bezig: ook Prinsjesdag is voorbij.  De treinreis gaat goed. Geen vertraging en thuis plof ik moe maar voldaan op de bank. Op het journaal zie ik de traditionele Prinsjesdag beelden: De glazen koets, de Koninklijke familie en natuurlijk de hoedjes. Het was een dag vol kunst en cultuur.