Gisteren was het zover. Guusje werd gebracht voor een logeerpartij van twee weken. Kattenbak, speeltjes, kleed,  instructies, en (heel belangrijk) briefjes op de deuren “DEUR DICHT”. Wij zijn er klaar voor.

Dat ik ooit op een poes zou passen had niemand gedacht, ook ik niet: “hebben wij 20 jaar om een huisdier gezeurd…”

Als je moeder je als kind waarschuwt een andere route naar de basisschool te nemen, want “er zit een grote hond”, dan heb je toch een achterstand als dierenvriend.

En ik weet niet beter, of katten komen altijd ongevraagd naar me toe en dan denk ik alleen maar “oh nee, niet bij mij”. 

Logisch dus, dat je 60+ bent, als er voor t eerst een poes komt logeren.

En Guusje is geen gewone poes. De eerste verstopplek is meteen onder de bank. Het was even heel erg schrikken, toen ze daar om een uur of acht níet meer zat en de deur naar de gang openstond. Dat was niet erg, we hebben overal horren voor de ramen. maar er zijn wel heel veel verstopplekjes boven. Maar nee, ook boven geen Guusje. Zat ze naast het bureau achter het gordijn. Dat is nu nog even háár plekje.

S avonds later toen ik al in bed lag, liep ze over de rugleuning van de bank, gaf Jan kopjes en heeft ze gedronken. En vanochtend was het “snoepschoteltje” leeg. Grote meid.

Ondertussen is t dag 2: zaterdag 19 juli halfvier. Daar komt ze tevoorschijn. Kopjes geven, kunstjes doen, krabben aan de krabpaal en zich  ongegeneerd uitrekken midden in de kamer. Dat kan nog wat worden.

Mijn dag kan niet meer stuk😄

: