“Iedereen is drok met sien’n eeg’n drokn”, dat is op zijn Twents zeggen, dat je vooral bezig bent de waan van de dag. Tegelijkertijd is het ook een excuus om iets niet te doen. Ik ben op weg naar Hans. Buiten wat berichten hebben we geen contact gehad sinds het overlijden van zijn vrouw Sytske in 2006. In mijn achterhoofd zit al lang de wens om hem op te zoeken. Horen hoe het met hem gaat en herinneringen te delen van lang geleden.

Zou hij daar voor open staan? Ik ken Hans niet zo goed. Sytske leerde hem na onze studie kennen toen ze ging werken in Zoetermeer, dichtbij Rotterdam, waar ze oorspronkelijk vandaan kwam. Of nee, niet echt. Haar beide ouders waren Fries. Daar was ze trots op. Hans is een echte Rotterdammer. Zijn reactie op mijn Linkedin post over werken bij het Textielmuseum (“dat zou Sytske leuk hebben gevonden”) komt tegelijk met de opdracht van de schrijversacademie: ”Heb een date met iemand die je lang niet gezien hebt”. Dat kan geen toeval zijn. Het is nu of nooit.

Sytske is mijn logeeradres in Enschede. We studeren aan de HTS textiel,  feesten en gaan uit. Meeblèren met Shirley Bassey en Andre Hazes. Theedrinken op het terras van de  Kater. Stagelopen in  Amsterdam, waar we de lekkerste lasagne ontdekten bij Pepino achter ’t Leidseplein. En we sjeesden voor onze afstudeerscriptie heel Nederland door in mijn olie slurpende verroeste  Honda Civic. In de jaren negentig settelden we ons, we trouwden en kregen kinderen.

In 2002 werd borstkanker geconstateerd en vier jaar later overleed ze. Zoveel jaar later contact opnemen met Hans, dat is spannend. Wil hij dit überhaupt en wat vindt zijn partner ervan? En dan heb ik het nog niet over de praktische kant. Hij is verhuisd naar Stieltjeskanaal op het platteland van Drenthe. Wie had dat gedacht van de geboren getogen Rotterdammer.

Maandag 13 november is het zover. Het blijkt veel makkelijker dan verwacht. Drie uur treinen en Hans haalt me van het station in Coevorden. Het voelt vertrouwd. Buiten regent het pijpenstelen en wij zitten binnen bij de kachel. Sytske  verbindt ons. We hebben het over het platteland versus de stad, de volwassen kinderen en over hoe het leven je vormt en de keuzes die je maakt. Ik ben opgelucht en blij met deze dag. De verhalen gonzen door mijn hoofd als ik in de trein naar huis zit. Terug naar het heden duurt langer dan drie uur.