“Mijn moeder hoopt ooit weer herenigd te worden met haar zus, maar dat gaat natuurlijk nooit gebeuren.” Het is 1988, als ik dat een medecursist hoor zeggen. Hij is in Nederland opgegroeid met een Oost-Duitse moeder. Nog geen jaar later valt de Berlijnse muur en verdwijnt het ijzeren gordijn. Helaas is de dreiging en spanning door Poetin weer driedubbel terug. Maar voor mij is die opmerking het voorbeeld, dat een situatie die uitzichtloos lijkt, in een heel korte tijd kan veranderen.
Als je midden in een situatie zit, word je meegezogen in de mediagekte Het is lastig om je voor te stellen, dat het ook anders kan. Hebben we in 2016 nog een referendum over al dan geen handelsverdragen met Oekraïne “want daar zijn ze corrupt”. In 2022 is er grote bereidwilligheid om de oorlogsvluchtelingen uit Oekraïne op te vangen. Heel begrijpelijk en goed, maar hoe dubbel voelt dat naar hoe we omgaan met de andere vluchtelingen en het asielbeleid. En nu de oorlog aanhoudt, en er ook in Israël en de Gazastrook oorlog is, is de aandacht voor Oekraïne minder.
De laatste weken is er vooral aandacht voor het nieuws in eigen land. Iedere avond debatten en interviews met politici. Woensdag 22 november gaan we naar de stembus voor de Tweede Kamerverkiezingen. Of het tot grote veranderingen zal leiden is de vraag. Het zijn wel allemaal nieuwe gezichten en ze proberen ons te overtuigen van hun standpunten. Er zijn genoeg grote vraagstukken: bestaanszekerheid, klimaat, woningnood, asielbeleid. Genoeg werk dus.
Het is een week later. Als linkse middenmoter ben ik wel even van slag door de overwinning van Wilders met zijn rechts-extremistische PVV. Welke partijen gaan samen met hem het beleid voor de komende jaren bepalen? De kieslijst was nog nooit zo groot. Zesentwintig partijen en grote verdeeldheid. Mijn voorstel voor de eerste motie in de nieuwe Tweede Kamer: Regel de verplichting tot onderlinge samenwerking en dialoog. Om dat af te dwingen mogen er bij een volgende verkiezing maximaal vijf politieke partijen zijn. Het lijkt onvoorstelbaar. En toch, opeens gonst die hartenkreet uit 1988 weer door mijn hoofd. Niet is onmogelijk.
